Edmund Callier
Biografia
Edmund Callier urodził się 2 października 1833 roku w Szamotułach, w rodzinie ewangelickiej. Jego ojciec, Fryderyk, był sekretarzem powiatowym, a matka, Salomea z Krajewskich, zajmowała się wychowaniem dzieci. Dzieciństwo spędził w Buku i Wrześni. W domu rodzinnym bywał Andrzej Niegolewski, uczestnik szarży pod Somosierrą, co wpłynęło na atmosferę wychowania.
W 1843 roku rozpoczął naukę w gimnazjum w Poznaniu, potem uczył się handlu. Podczas wojny szlezwickiej wstąpił do armii pruskiej, ale szybko zwolniono go z powodu młodego wieku. Pracował jako urzędnik we Wrześni, a w 1854 roku wyruszył pieszo do Francji, gdzie wstąpił do Legii Cudzoziemskiej. Brał udział w wojnie krymskiej, walczył pod Sewastopolem, a później w Afryce, gdzie nadzorował budowę Kanału Sueskiego.
Po wybuchu powstania styczniowego w 1863 roku Callier utworzył oddział powstańczy. Walczył w wielu bitwach, m.in. pod Olszakiem, Sobotą i Mrogą. Zasłynął jako znakomity dowódca partyzancki. W sierpniu złożył dymisję, ale wrócił do walki w 1864 roku. Został aresztowany i skazany na rok twierdzy.
Po powrocie do Poznania poświęcił się pracy naukowej i publicystycznej. Był administratorem „Dziennika Poznańskiego”, założył księgarnię antykwaryczną i pisał artykuły do wielu czasopism. Jest autorem licznych prac geograficzno-historycznych o ziemiach wielkopolskich. Zmarł w Poznaniu 14 grudnia 1893 roku.