Jan Władysław Studniarski
Biografia
Jan Władysław Studniarski herbu Pobóg urodził się 21 marca 1876 roku w Szamotułach, w rodzinie lekarskiej. Był synem Feliksa, lekarza, i Antoniny z Chosłowskich. Po ukończeniu Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu w 1894 roku, studiował na politechnikach w Berlinie, Stuttgarcie i Hanowerze, gdzie zdobył dyplom inżyniera elektryka w 1902 roku, a następnie tytuł doktora inżynierii w 1905 roku.
Swoją karierę zawodową rozpoczął jako asystent w laboratorium elektrotechnicznym w Berlinie, a w latach 1907-1909 wykładał elektrotechnikę w Wojskowej Akademii Technicznej. W 1912 roku objął kierownictwo Kolei Elektrycznej w Tarnowie, a dwa lata później został dyrektorem tarnowskich Miejskich Zakładów Elektrycznych, pełniąc tę funkcję aż do 1920 roku.
Po krótkim okresie pracy jako wiceprezydent Poznania w 1919 roku, w 1920 roku został profesorem elektrotechniki w Akademii Górniczej w Krakowie, gdzie zorganizował Zakład Elektrotechniki i laboratorium. W latach 1922-1924 pełnił funkcję rektora tej uczelni, współtworząc jej struktury.
Podczas II wojny światowej, 6 listopada 1939 roku, został aresztowany w ramach Sonderaktion Krakau i uwięziony w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen. Zwolniony w lutym 1940 roku, powrócił do Krakowa, gdzie kontynuował pracę naukową i dydaktyczną, angażując się w odbudowę uczelni po wojnie.
Jan Studniarski zmarł 23 stycznia 1946 roku w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim. Był żonaty z Anną z Lipińskich, ale małżeństwo pozostało bezdzietne.